NOTE-พอดีชอบคู่ยูมีร์กับคริสต้าในเรื่องAttack on Titan มาก
ประกอบกับไปเจอคนแปะลิ้งค์ฟิคเรื่องนี้เป็นภาษาญี่ปุ่นในทวิตเตอร์พอดี
อ่านแล้วชอบมากกกก เลยเอามาแปลเผื่อแผ่ความฟินค่ะ ไม่ได้เขียนเองนะคะ
อย่าเข้าใจผิด5555555 เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นย่อยๆ
ยังมีรวมอยู่ในชุดอีกสามเรื่อง ไว้จะทยอยแปลมาเรื่อยๆนะคะ >_<
ใครอยากอ่านต้นฉบับลิ้งค์นี้นะคะ:D
http://touch.pixiv.net/novel/show.php?id=2451619&mode=text

ร้านสะดวกซื้อ

สัญญาณเตือนเปิดปิดส่งเสียง ประตูอัตโนมัติเปิดออก

               สี่โมงเย็นวันจันทร์
ประเภทลูกค้าในร้านสะดวกซื้อนอกเขตแหล่งบันเทิงจะเปลี่ยนเป็นช่วงเวลาของเหล่านักเรียน
โรงเรียนหยุดชดเชยแต่ฉันก็ไม่มีเงินไปเที่ยวเล่นหรือเวลานอนอืดอยู่บ้านหรอก
เติมอาหารฟาสท์ฟู้ดเข้าไปในชั้นวาง
(ไอ้เจ้าพวกนี้มักหายแว้บไปกับเหล่านักเรียนชาย)
แล้วก็ว่าจะไปสะสางมุมชั้นวางนิตยสารหน่อย
นับจากรู้เนื้อหางานด้วยประสบการณ์ก็ถือว่าคุ้นเคยกับงานพิเศษนี้แล้วล่ะ
ดูจากพวกที่ไม่สามารถหยุดนิ่งอยู่ที่ใดที่หนึ่งได้นานตามนิสัยอย่างฉันแล้วก็ถือว่าไปได้ดี

             “..ดีต้อนรับค่า”

             ข้อดีของงานนี้ก็คือไม่ต้องร้องเรียกหาลูกค้าอย่างสุภาพนัก
ถ้าทำงานได้ถูกต้องรวดเร็วแล้วล่ะก็ไม่ต้องไปสนใจเรื่องหยุมหยิมน่ารำคาญ
นานๆ ทีถ้ามีพวกบ่นใส่บ้างก็ชูนิ้วกลางให้ในใจแล้วขอโทษขอโพยไปก็จบแล้ว

             “สินค้าสองชิ้น สามร้อยสี่สิบห้าเยนค่ะ”

             เอานิตยสารการ์ตูนเด็กผู้ชายรายสัปดาห์ที่ได้รับความนิยมมากกับช็อกโกแลตใส่ถุง
คืนเงินทอนให้แล้วก็มองตามลูกค้าไปพอเป็นพิธี
เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงงานพิเศษจะเลิกแล้ว อุตส่าห์เข้าโหมด
พอหวนย้อนกลับไปแล้ววันนี้ก็เป็นวันแสนสงบไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยที่ดีจริง
ๆ แท้ ๆ เชียวนะ เพราะผู้หญิงคนที่เดินสวนเข้ามากับลูกค้าตะกี้นี้แท้ๆ
ทำเอาหน้าฉันเหยเกตัดอารมณ์กันดื้อๆ

             “ยูมีร์! ทำไมมาทำงานตั้งแต่เวลานี้ล่ะ?”

             “…วันนี้โรงเรียนหยุดชดเชยน่ะ”

             “งี้นี่เอง นึกว่าโดดเรียนซะอีก”

             “…นี่เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกัน”

             “คนไม่ดี?”

             “ไม่ใช่เว้ย”

             ชื่อของผู้หญิงคนนี้คือฮิสตอเรีย
สักสองอาทิตย์ก่อนเคยช่วยยัยนี่ไว้ตอนนางมาเมาแอ๋อยู่หน้าร้าน
แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะรักความถูกต้องอะไรพรรค์นั้นหรอก
แต่เพราะมันเกะกะการค้าขายต่างหาก  ที่จริงแล้ว
ยัยคนที่ใส่ชุดนักเรียนมาเตร็ดเตร่ในสถานที่แบบนี้ตอนกลางคืนต่างหากล่ะที่ไม่ดี

             ฮิสตอเรียเป็นนักเรียนมัธยมต้นโรงเรียนเอกชนมีชื่อที่ไม่ได้อยู่แถวนี้
ด้วยเพราะรูปร่างหน้าตา
ด้วยเพราะชุดนักเรียนกะลาสีที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกว่าโคตรแบรนด์ดีมียี่ห้อ
เป็นมนุษย์ประเภทสะดุดตาชาวบ้านชาวช่องให้ชี้ชวนดูก่อนใคร
ไอ้เจ้าผู้ชายวัยรุ่นที่ยืนอ่านหนังสือติดเรทนั่นก็ติดเหยื่อนางเข้าแล้ว
เป็นผู้หญิงโซฮ็อตแบบที่พี่กำลังยืนอ่านอยู่สินะพี่ชาย
อ่านรสนิยมพี่ขาดทะลุประโปร่งเชียวล่ะ

                “เธอน่ะ จะไม่มาที่นี่ทุกวันใช่มั้ย? บอกมาซิว่าไม่ได้มา…”

                “มาน่า ก็เจอกันทุกวันแล้วยังจะถาม?”

                “…ร้านสะดวกซื้อมันน่าสนใจขนาดนั้นเลยรึไง”

                “อื้อ น่าสนใจสิ แล้วก็นะ”

                จับกระเป๋านักเรียนด้วยสองมือแล้วเอียงคอเล็กน้อย
ลีลาท่าทางแบบนี้คือธรรมชาติของแท้ ไม่ได้ผ่านการคำนวณล่วงหน้าแต่อย่างใด
แล้วยังใบหน้าขมวดมุ่นที่ค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้างขึ้น
รอบตัวยัยนี่ก็มี(คล้ายว่ามองเห็น)แสงส่องเปล่งประกายอย่างไรอย่างนั้น

                “เพราะว่าที่นี่มียูมีร์อยู่นี่นา”

                – – นี่ไง ไม่รู้ว่าทำไมยัยนี่ถึงได้ชื่นชมฉันนัก

                เพราะช่วยไว้งั้นเหรอ เพราะดันไปช่วยไว้หรอกเหรอ
งั้นถ้าทำได้ก็ไม่อยากจะทำอะไรเลยหรอกนะ ขอร้องจริงๆนะ พระเยซู
พระพุทธเจ้า พระศรีอริยเมตตรัย อะไรก็ได้

                ไม่มีโทษภัยอะไรหรอก ไม่มีเลย
ยัยนี่ซึ่งเป็นคุณหนูจ๋าท่าทางเหมือนไม่เคยมาใช้บริการที่ร้านสะดวกซื้อเลยจนถึงตอนนี้
ซื้อของประหลาดๆ ไปหลายต่อหลายอย่างทำยอดขายเพิ่มให้กับร้าน
แล้วถ้าหากฉันทำงานอยู่นางก็จะเงียบเสียง หันไปสนใจกับสินค้าข้าวของแทน
กระทั่งตัวเกะกะก็ยังไม่ได้เป็น

                “อืออออ จะว่าไป เลิกงานห้าโมงใช่ม้า?”

                “เปล่า ถึงดึกโน่นแหละ เพราะงั้นรีบๆกลับไปได้แล้วไป”

                “งั้นเหรอ…”

                (หยุดทำหน้าเหมือนน้องหมาถูกทิ้งเดี๋ยวนี้นะเว้ย…!!)

             ก็ไม่ได้ทำตัวเกะกะอะไรหรอก แต่ก็มาเป็นภาระให้ฉันแทน
วันที่ช่วยยัยนี่ไว้ด้วยทนดูเฉยไม่ไหวก็เลยพาไปส่งแถวบ้าน
ตอนนั้นฉันก็โต้ตอบกับยัยนี่ด้วยท่าทางดิบเถื่อนไม่เป็นมิตรอย่างทุกที
แต่ว่า แต่…เธอถูกใจอะไรฉันที่ตรงไหนหรือคะ
ช่วยบอกฉันทีเถอะคุณฮิสตอเรีย

                วันถัดมา
นับจากนั้นดูเหมือนว่าฮิสตอเรียจะแวะมาที่ร้านตลอด
จนอยากให้รางวัลพนักงานดีเด่นไม่เคยขาดงานสองสัปดาห์ติดต่อกันเลยทีเดียว
แล้วยังมาแค่เวลาที่ฉันอยู่เท่านั้นอีก
รู้เลยว่ายัยนี่รู้กะทำงานของฉันแหงๆ

                “…โกหกน่า”

                “เอ๋?”

                “เลิกห้าโมงนั่นแหละ…”

                “งั้นก็…ถ้างั้น…!”

                “กลับด้วยกันใช่มั้ยล่ะ …รู้แล้วน่า”

                “จะรอน้าาา!”

                “เออออ..”

ฮิสตอเรียที่อารมณ์ดีขึ้นก็ผละจากหน้าเคานเตอร์คิดเงินไปมุมชั้นวางขนม
ผู้หญิงที่เพียงแค่ขยับร่างก็คลับคล้ายเป็นภาพเขียนอย่างเธอทำไมถึงมาสนใจฉันได้นะ
แล้วได้เจ้าหื่นหนังสือโป๊นั่นแกจะจ้องหล่อนไปถึงเมื่อไหร่มิทราบ

                (วันนี้ก็เผลอใจอ่อนไปจนได้…)

                สัญญาณเตือนเปิดปิดส่งเสียง ประตูอัตโนมัติเปิดออก

                “ดีต้อนรับค่ะ..”

END.

Advertisements