ชอบมากเลยแปลมาอีกล่ะฮะ จากที่นี่ >>> http://www.pixiv.net/novel/show.php?id=3509641#3

 

 

~月光~(あつゆう):แสงจันทร์

 

 

เธอบอกว่า “อยากไปทะเล” ก็เลยมาด้วยกัน
เธอบอกว่า “อยากอยู่คนเดียว” ก็เลยให้อยู่คนเดียว
เธอเพียงแค่เดินเลียบไปตามชายหาดอันไร้ผู้คน

และฉันเพียงแค่นั่งจ้องมองเธออยู่เช่นนี้

คบกันมาก็นานแล้ว แต่ไม่รู้อะไรเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเธออยากทำอะไร หรือกระทั่งว่าเธอคิดอะไรอยู่

คนที่สามารถทำทุกสิ่งได้ด้วยตัวคนเดียว
คนที่สามารถส่องประกายได้ด้วยตัวเอง

 

คนรอบข้างก็พูดกันอย่างนั้น แต่ฉันน่ะรู้ดี

 

ตอนอยู่ข้างเวทีก่อนขึ้นแสดงจริง ตื่นเต้นจนขาสั่นแท้ๆ แต่ดวงตากลับเป็นประกาย
คล้ายว่าไม่ได้ยินถ้อยคำใดๆที่ใครคนอื่นพูดกัน

ฉันแอบกุมมือเธอเอาไว้ โดยไม่ให้ใครเห็น
เธอหันมามองหน้าฉันก่อนหลบสายตาทันที ทว่า กลับกำมือฉันไว้แน่น

ตอนนั้นเองที่หัวใจของฉันเอนเอียงไปหาเธอ 

 

ฝ่ามือชื้นเหงื่อ ถึงแม้ว่าเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองกำลังตื่นเต้นอยู่ก็ตาม แต่กลับไม่สะบัดมือฉันทิ้ง

เธอคนที่ไม่สามารถพูดกับใครได้ว่า ช่วยฉันที 
ด้วยภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นเช่นนั้นทำให้เธอต้องเก็บกลั้น
แม้กระทั่งกับพวกเราก็ไม่ยอมเผยความอ่อนแอให้เห็น

แต่ว่า เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นหัวใจของเธอแล้ว

เพราะฉะนั้น ถึงได้เลิกกับคนที่เคยรักแล้วกลับมาหาเธอ แต่กลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยแม้สักอย่างเดียว

แบบนี้ มันน่ากลัวมากจริงๆ

“ยูโกะ”

เธอนั่งลงที่ข้างกันแนบชิดกับตัวฉันสนิทพอดีก่อนเผยรอยยิ้มให้เห็น

“หนาวเหรอ?”

“อื๋อ ไม่เป็นไร”

“ขอโทษนะ?”

ใบหน้าที่จับจ้องมองมาที่ฉัน แม้ภายใต้แสงจันทร์สาดส่องแต่นัยน์ตาเธอกลับเปล่งประกายวาววับ

น้ำตาค่อยๆซึมขึ้นมาทีละน้อย

“ยูโกะ?”

“อื๋อ….ไม่เป็นไร…”

ก้มหน้าลงต่ำ พยายามไม่ให้เห็นว่าร้องไห้อยู่
ทั้งที่เป็นอย่างนั้น แต่ไหล่กลับสั่นไหว เสียงกลับแตกพร่า

เธอโอบไหล่ฉันไว้ ซบศีรษะลงบนบ่าของฉัน
ลูบศีรษะฉันไปมาพลางถามว่า “เป็นไรไป?”
อยากถาม

 

ว่าเธอคิดอะไรอยู่

 

เธอรักฉันบ้างหรือเปล่า?

 

 ถามไม่ได้ 

 

 

ไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันสงสัยในตัวเธอ
ก็เพราะว่าฉันน่ะ…รักเธอจริงๆนี่นา

 

หัวใจที่ปฏิญาณตนว่าจะปกป้องเธอ คล้ายว่านับวันยิ่งปริร้าวแตกสลายลงไปทุกที

    ด้วยความหวาดกลัว

 

 “รักเธอนะ ยูโกะ”

 

 เปล่งเสียงไม่ได้

 

เจ็บปวดหัวใจ ทำได้เพียงแค่พยักหน้าซ้ำไปซ้ำมาเท่านั้น
คลื่นที่ซัดสาดและชายหาดอันไร้ผู้คน
เพียงคนตัวเล็กสองคนที่อิงแอบแนบชิดกัน

 

เงาต้องแสงของคนสองคน หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

 

 

มีเพียงดวงจันทร์ที่ส่องประกายอยู่บนฟากฟ้า ช่วยบันดาลให้คำอธิษฐานของฉันเป็นจริง

 

 

 

END.

Advertisements