มัตสึอิ เรนะ “แอคชั่นของยุยฮังใช้กล้ามเนื้อทั้งร่างกายเลยนะ!”

โยโกยามะ ยุย “บทบู๊ของเรนะซังเท่สุด ๆ “


การแสดงร่วมกันเพียงเสี้ยววินาทีในฉบับละครโทรทัศน์ :

  • พูดถึงการร่วมแสดงของเกคิคาระและโอทาเบะ

ยุย: จะว่ามันเกินคาดก็เกินคาดนะ แบบประหลาดดีเนอะ

เรนะ: อารมณ์แบบ บทพวกเรามันไปมีอะไรข้องเกี่ยวกันตรงไหนนะ

(ทุกคนหัวเราะ)

  • ถ้าจำไม่ผิด ในละคร Majisuka Gakuen 2(ปี2011) บทของประธานคนใหม่ของรัปปาป้า(โอทาเบะ)กับจตุรเทพซ้ำชั้น(เกคิคาระ) ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันเท่าไรเลย

เรนะ: ใน Majisuka Gakuen 2 เรามีฉากที่แสดงร่วมกันแค่แว้บเดียวเท่านั้นเองนะคะ

ยุย: ที่โรงพยาบาลเนอะ

เรนะ: แถมยังอยู่คนละฟากของหน้าต่างอีก (หัวเราะ) ที่อีกฟากของกระจกมิเนกิชิซังกับยุยจังกำลังแสดงบทกันอยู่ค่ะ
แล้วตอนนั้นฉันอยู่ในบทที่กำลังเข้าโรงพยาบาล มีสายยางต่อเต็มตัว เป็นฉากที่ชีวิตกำลังตกอยู่ในอันตรายน่ะค่ะ แต่ตอนกำลังเข้าฉาก ถ่ายทำกันอยู่ดี ๆ ฉันก็เผลอหลับคาเตียงเฉยเลย….. (หัวเราะขื่น)

ยุย: ใช่ๆ (หัวเราะ)

เรนะ: พอตกใจเฮือก ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นอีกสองคนกำลังแสดงอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง ในใจก็ร้องเฮ้ย แล้วก็นอนต่ออีกรอบ

ยุย: ฮ่า ๆ ฉากของเราสองคนมีแค่นั้นเองล่ะค่ะ ว่าแต่เรนะซัง เล่นละครเวทีเป็นครั้งแรกเลยรึเปล่าคะ

เรนะ: เคยแสดงใน 16nin no principalของโนกิซากะ 46 นะ แต่การแสดงเป็นตัวละครเดียวตลอด ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกเลย

ยุย: แต่การที่ไม่ทำให้คิดว่ามือใหม่แบบนี้เนี่ย สมแล้วที่เป็นเรนะซังค่ะ ที่แสดงในทีวีก็เคยดูแล้วก็รู้ฝีมืออยู่หรอก แต่กับละครเวทีก็ยังสุดยอดไปเลยนะคะ

เรนะ: (เสียงเบา) ขอบคุณค่ะ…. แต่ฉันตกใจกับการใช้ร่างกายของยุยฮังทุกครั้งเลยนะ

ยุย:ฮ่า ๆ

เรนะ: ฉันคอยดูแอคชั่นของยุยฮังจากด้านหลังค่ะ ฉันชอบภาพด้านหลังของเค้ามาก อารมณ์ว่า “ใช้กล้ามเนื้อทั้งร่างกายเลย!”

(ทุกคนหัวเราะ)

เรนะ: ประสาทสัมผัสด้านกีฬาดีมากผิดกับฉันเลยค่ะ และการที่ได้เห็นกรารแสดงอารมณ์ผ่านทางสีหน้าของโอทาเบะที่ต่างไปจากละครเวทีก็เป็นอะไรที่แปลกใหม่ น่าสนใจดี

ยุย: ฉันก็มีเรื่องที่อยากถามเรนะซังอยู่เหมือนกันนะคะ….

เรนะ: ?

ยุย: เรนะซังเนี่ย ไม่เก่งกีฬาไม่ใช่เหรอคะ?

เรนะ: (หัวเราะขื่น) อ่อนกีฬามากเลยล่ะ

ยุย: ฉากบู๊ในครั้งนี้มีเยอะมากเลยล่ะค่ะ แล้วเรนะซังเผชิญหน้ากับมันด้วยความรู้สึกแบบไหนเหรอคะ?

(ทุกคนหัวเราะ)

ยุย: ฉากบู๊ของเกคิคาระเท่มากเลยค่ะ ทั้งที่เรนะซังไม่เก่งกีฬาแท้ ๆ ก็เลยสงสัยว่าจะมีความรู้สึกแบบไหนกันนะ

เรนะ: (หัวเราะ) อืออออ ก็เหมือนกับตอนเต้นล่ะมั้ง ก็พยายามจำจากรูปร่างแล้วก็ท่าทางเอา

ยุย: อย่างนี้นี่เอง

เรนะ: แต่ไม่ถนัดเรื่องการหมุนตัวเฉย ๆ หมุนได้ไม่คมพอก็เลยต้องพยายามระวังตัวเพื่อไม่ทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนไปด้วย

ยุย: แต่ก็หมุนเยอะกว่าที่คิดนะคะเนี่ย

(ทุกคนหัวเราะ)

เรนะ: แต่ความจริงแล้ว ต่อให้เดินโซซัดโซเซก็ยังใช้ได้นั่นแหละคาแรคเตอร์ของเกคิคาระนะ ถ้าเป็นโอทาเบะ ถ้าหากเคลื่อนไหวไม่คมก็คงจะดูไม่เท่แต่ถ้าเป็นเกคิคาระ ยิ่งเดินโซเซนั่นแหละกลับทำให้ดูเท่ เพราะภาพลักษณ์ของเกคิคาระอยู่ที่จากหวิว ๆ ก็ลุกขึ้นยืนฟึ่บในพริบตาเดียว ในด้านความรู้สึกก็เลยไม่รู้สึกกดดันอะไรขนาดนั้น….. (ยิ้ม)

ยุย: งี้นี่เอง ข้อสงสัยของฉันคลี่คลายแล้วล่ะค่ะ

  • คาแรคเตอร์แบบนั้น ในอดีตมีส่วนที่สร้างขึ้นด้วยตัวเองรึเปล่า

เรนะ: ในละครภาคแรก ผู้กำกับบอกฉันว่า “บทยัยนี่มันสุด ๆ ไปเลยล่ะ” แค่นั้นเองค่ะ แล้วที่เหลือพวกเราเมมเบอร์ก็ทำตามใจชอบได้เลยนะ อะไรแบบนี้ค่ะ (หัวเราะขื่น)

ยุย: (หัวเราะ)

เรนะ: ก็เป็นคาแรคเตอร์ที่สร้างขึ้นจากในกองถ่ายทั้งในใจว้าวุ่นว่าจะทำยังไงดีน้อ

ยุย: ในภาค 2 ฉันเล่นละครเป็นครั้งแรกเลยล่ะ แล้วไม่รู้ด้วยว่าต้องสร้างคาแรคเตอร์ขึ้นมาเองด้วย แต่ในภาค 4 เมื่อครั้งก่อนก็ทำให้คิดถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของตัวละครได้แล้วว่า “มีความรู้สึกแบบนี้ ก็จะเป็นแบบนี้นี่เอง” ในครั้งนี้จะเป็นบทบาทที่เกิดขึ้นระหว่างภาค 2 และภาค 4 ตอนภาค 2 ก็คิดว่าโอทาเบะมีภาพลักษณ์คูล ๆ ก็พอแล้ว แต่ในภาค 4 กลับต้องแสดงอารมณ์เลือดร้อนออกมาให้ได้ด้วย ถ้าเป็นโอทาเบะในภาค 2 ล่ะก็คงจะไปยืนนิ่งอยู่บนเวทีแน่ ๆ คุณคายาโนะ ผู้อำนวยการสร้างก็บอกฉันว่า “ทำลายเปลือกนอกทิ้งไปซะ จงเป็นโอทาเบะฉบับละครเวทีก็พอ” ก็เลยสร้างโอทาเบะที่มีทั้งด้านใจเย็น ทั้งด้านเลือดร้อน พูดจาเล่นหัวกับคนอื่น มีความเป็นมนุษย์มากขึ้น ขึ้นมาได้ค่ะ


LINEด้วยกัน นาน ๆ ที:

  • ปกติทั้งสองเป็นยังไงบ้าง

ยุย: นาน ๆ ทีเราก็ไลน์คุยกันเนอะ

เรนะ: เราสองคนนัดกันมาตลอดเลยว่าจะไปกินข้าวด้วยกันเนอะ ตั้งแต่ 2 ปีก่อนแล้ว (หัวเราะ)


ที่บ้านมี “น้ำตก” ด้วย!?:

ยุย: ใช่ ๆ! เราคุยกันมาตลอดเลยว่าจะไปกินมอนจายากิด้วยกันน่ะค่ะ เพราะฉันได้ยินว่าเรนะซังจะไม่ไปบ้านของเมมเบอร์หรือให้ใครมาที่บ้านเลย ฉันก็เลยนึกอยากทำให้เค้าเปลี่ยนความคิดให้ได้ ก็ตั้งแต่ 1 ปีก่อนแล้วล่ะค่ะ เราสองคนชอบเหล้าหวานมาก ฉันก็เลยบอกเค้าว่า “เดี๋ยวจะทำเหล้าหวานที่บ้าน ช่วยมาบ้านฉันด้วยนะคะ”

เรนะ: (หัวเราะ)

ยุย: ฉันเรียกเธอมาที่บ้านแล้วล่ะค่ะ แต่กระทั่งป่านนี้ก็ยังไม่เป็นความจริงเลย (หัวเราะ)

  • เรนะซังเคยเรียกเมมเบอร์คนอื่นมาที่บ้านตัวเองหรือไปค้างบ้านคนอื่นบ้างรึเปล่า

เรนะ: 7 ปีแล้ว ไม่มีเลยสักครั้งเดียวค่ะ (หัวเราะขื่น)

ยุย: เอ๊ะ!! ก็นั่นไงล่ะคะ ก็เลยคิดว่าบ้านเรนะซังนี่มีน้ำตกหรู ๆ อะไรงี้รึเปล่า (หัวเราะ) มีศิลปินชื่อดังคนนึงที่บ้านเค้ามีน้ำตกอยู่ไม่ใช่เหรอคะ! เรนะซังมีปริศนามากเกินไปแล้ว เลยคิดว่าที่บ้านจะมีของอะไรแบบนั้นอยู่รึเปล่านะ คาใจสุด ๆ เลยค่ะ

เรนะ: ฉันชอบเหล้าหวานมากก็จริงน่ะนะ…. (หัวเราะขื่น)

ยุย: พอฉันบอกเค้าว่า “เดี๋ยวจะทำเหล้าหวานกัน มาด้วยนะคะ” เค้าก็ตอบอารมณ์ว่า “งั้นจะไปดีมั้ยน้า~~” แต่ตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วล่ะค่ะ….. (หัวเราะ)


ระยะห่างกับเมมเบอร์:

  • ที่นาน ๆ คุยไลน์กันที ทั้งสองคนคุยเรื่องอะไรกันบ้าง

เรนะ:ก็คุยกันว่า “จะไปกินข้าวกันเมื่อไหร่ดีล่ะ”

ยุย: นั่นสิคะ

เรนะ:แล้วก็คุยว่า “ตารางเวลาเราไม่ตรงกันเลยเนอะ” (หัวเราะ)

ยุย: แล้วก็ “งั้นเอาไว้คราวหน้า” (หัวเราะ)

-เนื่องในโอกาสการร่วมแสดงด้วยกันในครั้งนี้

เรนะ: ฉันเองก็ต้องคิดเรื่องนี้เหมือนล่ะนะคะ

ยุย: งั้นเราไปกันหลังจบงานเลี้ยงปิดกองมั้ยคะ?

เรนะ: ….. (หัวเราะขื่น)

ยุย: อ๊ะ งานเลี้ยงปิดกองก็จะไม่ไปสินะคะ….

เรนะ: ไม่ ๆ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกนะ…. (หัวเราะขื่น)

(ทุกคนหัวเราะ)

ยุย: เดี๋ยวเถอะ! คุณผู้จัดการของเรนะซัง! อย่าใส่ตารางงานเข้ามาในวันกินเลี้ยงปิดกองนะคะ! (หัวเราะ)
เรนะ: ตอนที่เราซ้อมกันหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ฉันก็อยู่ด้วยกันกับเมมเบอร์มาตลอด 1 เดือนน่ะแหละค่ะ
แต่ฉันแทบไม่พูดกับใครเลยจนอยากจะขอโทษมากจริง ๆ

ยุย: ไม่พูดเลยนะคะ (หัวเราะ)

เรนะ: ฉันเป็นคนไม่พูดเลยจริง ๆ ค่ะ ป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะวางระยะห่างเอาไว้แค่ไหนดี (หัวเราะขื่น)
ฉันคิดว่าในบทเกคิคาระ ทำแบบนี้ก็โอเคดีแล้วล่ะนะ ซึ่งมันเป็นความอ่อนหัดของฉันนั่นแหละ
เพราะเป็นคาแรคเตอร์น่ากลัว รักษาระยะห่างจากคนรอบข้าง
ฉันก็เลยคิดว่าขืนสนิทกับทุกคนมากเกินไป ตอนอยู่บนเวทีอาจเกิดความรู้สึกผิดแปลกไปก็ได้นะ….

ยุย: อื้ม ๆ

เรนะ: ….ก็หาข้อแก้ตัวให้ตัวเองแบบนั้นล่ะค่ะ (หัวเราะ)

(ทุกคนหัวเราะ)


กังวลในเรื่องสภาพร่างกาย :

  • เรนะซังดื่มเหล้าหรือเปล่า

เรนะ: ปกติจะไม่ดื่มหรอกค่ะ

  • งั้นในงานเลี้ยง ยุยฮังก็คงต้องทำให้เรนะซังครึกครื้นให้ได้เลยสินะ

ยุย: ฮ่าๆ จะครึกครื้นให้ฉันรึเปล่าน้า

เรนะ: ก็ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป “มัตสึอิ เรนะ = คนน่ากลัว” ไปเลยสินะคะ…. (หัวเราะขื่น)

ยุย: นั่นสิคะ แต่เรนะซัง พวกเราเพิ่งเคยเล่นละครเวทีครั้งแรก ก็คงจะกังวลเรื่องพลังกายว่าจะไหวรึเปล่าใช่มั้ยคะ?

เรนะ:วันนึงเล่นตั้ง 2 รอบนี่เนอะ แถมทุกคนยังต้องเล่นแอคชั่นตลอดเวลา ก็เป็นห่วงนิดนึงว่าจะไหวรึเปล่านะ

-งั้นจะรอผลรายงานจากงานเลี้ยงนะครับ

ยุย: อุฮุฮุ งานเลี้ยงจบแล้วเราก็ไปดื่มเหล้าหวานต่อ

เรนะ: อะฮะฮะ …..ค่ะ (หัวเราะขื่น)


หนังสือพิมพ์รายเดือน AKB48 Group ฉบับเดือนพฤษภาคม 2015
https://twishort.com/qJpic

Advertisements