อัพเดทชีวิตทาสในช่วงนี้บ้างไรบ้าง 😳 ถึงงานจะเยอะแค่ไหนแต่เรามีเวลาให้กับการติ่งเสมอ #ภูมิใจ

วันก่อนเพิ่งได้แผ่นซีดี “มัตสึอิ เรนะกับชารัน โป รันตัน” มาจากเกาะ อย่างแรกที่ทำคือแกะแผ่นไทป์ B แล้วพลิกไปหยิบแผ่นดีวีดีมายัดใส่เครื่องเล่น ก่อนเปิดทีวีเพื่อดูเมกกิ้งก่อนเลย ชอบ 55555555555555555555 เห็นคนมารีวิวกรี๊ดกร๊าด เราอยากรู้ว่ามันมีอะไรน่ากรี๊ดบ้างงาย 😌 พอดูแล้วก็รู้สึกประทับและซาบซึ้งไตอย่างแรงกล้า  ได้เห็นมัตเระคนร้องเพลงกากออกไปร้องเพลงร่วมกับศิลปินอื่น ได้เห็นเค้าในมุมมองใหม่ ๆ

ก็โอ้ว……. นี่คือมรดกโลก(ติ่ง)ที่ควรจ่ายแจกให้ทุกคนรับรู้ (ไม่อยากรู้ก็จะยัดเยียดให้รู้)

เราก็จะเลยขอนำเสนอเมกกิ้ง “กว่าจะมาเป็นมัตสึอิ เรนะกับชารัน โป รันตัน” ให้ทุกท่านรับชม

1

ในเมกกิ้ง มัตเระกำลังอัดเพลง “ชาบง” (シャボンแปลว่าฟองสบู่) ซึ่งเป็นเพลงหลักของซิงเกิลและใช้เป็นเพลงประกอบละครที่นางเล่นเป็นตัวเอก เล่นเองและร้องเองในละครอีสาวซักรีด (Kanagawa-ken Atsugi-shi Laundry Chigasaki) ซึ่งเป็นละครสั้น 4 ตอนจบของช่อง MBS

0

ใครยังไม่ได้ฟัง อัญเชิญวาร์ป >>>  松井玲奈とチャラン・ポ・ランタン / シャボン

พอฟังแล้วก็น่าจะรู้สึกว่า เฮ้ย นี่มันไม่ใช่สไตล์เพลงแบบที่มัตเระเคยร้องมาเลยนะ (ไม่ว่าจะตอนอยู่SKE หรือตอนร้องเพลงในอีเวนท์แฟนคลับ) มีความแปลกใหม่ น่าตื่นเต้นจริม ๆ ซึ่งโคฮารุ (คนพี่) หนึ่งในสองพี่น้องวงชารันฯ ผู้แต่งเพลงนี้ก็บอกว่า เค้าแต่งเพลงนี้เพื่อมัตสึอิ เรนะ เป็นเพลงที่มัตสึอิ เรนะคนเดียวเท่านั้นที่จะร้องได้!!

 

ว้าวอะไรขนาดเน้………….

 

อัดไปก็รับคำแนะนำจากนักร้องเสียงหลักของวงชารันฯ โมโมะจัง (คนน้อง) ไปด้วย2

โมโมะจัง : ตอนร้องเสียงบ้ง ต้องบ้งให้แบบ โบว้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

มัตเระ : โบว้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง (ยืดปาก)


 

Q ความรู้สึกหลังจากได้ลองร้องเพลงดูแล้ว?

มัตเระ : ยากมากค่ะ ยากมากจริง ๆ  เพราะเป็นเพลงประเภทที่ต่างกันจากที่ตัวเองเคยร้องมาจนถึงตอนนี้มากๆ
กับชารันโปรันตันเนี่ย จริงๆไม่จำเป็นต้องพยายามปรับลุคตัวเองให้เข้ากับสไตล์วงเค้าขนาดนั้นก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องมุ่งหน้าไปในทิศทางเดียวกันอยู่ดี โดยเฉพาะเวลาที่ร้องคู่กับเสียงของโมโมะจังน่ะนะ อย่างเวลาโมโมะจังหรือโคฮารุซังมาแนะนำว่าควรร้องแบบนี้ๆ นะ ฉันก็ต้องพยายามตอบรับความคาดหวังของพวกเค้าให้ได้น่ะค่ะ

3

 

Q ความแตกต่างของการแสดงกับการร้องเพลง?

มัตเระ: ต่างกันลิบลับเลยล่ะค่ะ (หัวเราะ) อือ… ก็อาจจะมีคนที่คิดว่ามันเหมือนกันก็ได้นะ
แต่เวลาเราร้องเพลง ร่างกายเราจะกลายเป็นเครื่องดนตรีไปโดยอัตโนมัติ แค่มีความรู้สึกจดจ่อกับอะไรสักอย่างต่างไปจากที่เคยนิดเดียว เสียงหรืออารมณ์ที่ออกมาก็ฟังไม่เหมือนกันแล้ว ฉันก็เลยคิดว่ามันต่างจากการแสดงโดยสิ้นเชิงเลยค่ะ

 

4

โมโมะจัง : นี่คงพูดคำว่าชาบงในส่วนของทั้งชีวิตไปหมดแล้วมั้ง


Q ผลลัพธ์ของการฝึกฝนด้วยตนเอง?

มัตเระ : ค่ะ ก็ร้องไปคิดไปว่าควรจะเน้นเสียงตรงนี้นะ ออกเสียงแบบนี้ดีกว่านะ ประมาณนี้

5

Q ต้องจดโน้ตในเนื้อเพลงด้วย?

มัตเระ : ถ้าไม่โน้ตไว้ ตัวเองก็จะไม่รู้น่ะค่ะ ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว

เขียนเป็นสัญลักษณ์ที่ตัวเองเข้าใจอยู่คนเดียว บางทีถึงจะเขียนเป็นสัญลักษณ์ขึ้น แต่ความจริงอาจจะลงเสียงต่ำก็มี ใช้วิธีการจำจากความต่างของเสียงเอาน่ะค่ะ อารมณ์เหมือนกับทำบทละครของตัวเองขึ้นมาเอง

6

 

Q งั้นโน้ตอะไรลงไปใบบทละครด้วยหรือเปล่า?

มัตเระ : ฉันไม่เขียนอะไรลงในบทละครนะคะ
ถ้าเขียนแล้วมันยิ่งทำให้ฟุ้งซ่าน ก็เลยพยายามไม่เขียนอะไรลงไป
เวลาเราร้องเพลง มันมีเส้นแบ่งว่าออกเสียงแบบนี้คือถูกนะ นี่ผิดนะ ใช่มั้ยล่ะคะ
แต่ในการแสดงมันไม่มีถูกผิดน่ะค่ะ เราต้องแสดงไปตามสถานการณ์ การเน้นเสียงหรืออะไรก็ขึ้นอยู่กับปัจจัยอื่น ๆ ฉันก็เลยไม่ค่อยจะโน้ตอะไรลงในบทเท่าไร

 

7

โมโมะจัง : ตอนร้องท่อน anata no nioi ต้องทำหน้าแบบ อ๊าาาาา ไปเลยนะ

มัตเระ : อา…ค่ะ

ทีมงาน : เอาให้เว่อร์ๆไปเลย โมโมะจังไปทำให้ดูเป็นตัวอย่างซิ

โมโมะจัง : เอาจริงดิ……. (ขำ)


 

ตัวอย่างการ อ๊าาาาาา …..จากอาจารย์โมโมะจัง

8

การ อ๊าาาาาาาาาา ….. ของลูกศิษย์มัตเระ

9

จนในที่สุดการอัดเสียงก็จบลงไปได้ด้วยดี

10

 

มัตเระก็ได้ออกจากห้องอัดซะที

11

 

โคฮารุ : ต้องเอาแต่ร้องเสียงอ๊าอ๊าอย่างเดียวเลย 555

มัตเระ : รู้สึกเหมือนตัวเองได้เปิดประตูบานที่ไม่เคยมีอยู่ออกไปเพียบเลยล่ะค่ะ (หัวเราะ)
แต่สนุกมากเลย ขอโทษนะคะที่ทำให้เสียเวลาตั้งนาน

โคฮารุ+โมโมะ : (หัวเราะ) ไม่หรอกน่า

12


 

Q เคยบอกว่าจะไม่ร้องเพลงอีกแล้ว ?

มัตเระ : ก็เคยพูดจริงๆ น่ะแหละค่ะ 55555555555555
ก็ถ้าเทียบกับการแสดงแล้ว ฉันไม่ถนัดร้องเพลงเลยค่ะ แต่ถ้าในการทำงานมีคนบอกให้ฉันร้อง ฉันก็โอเคนะ
แฟนๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ในเลเวลไหน ฉันก็จะพยายามตอบรับความคาดหวังนั้นให้ได้ 555555ซึ่งในครั้งนี้ก็ได้มาร่วมวงกับชารันโปรันตัน มันก็เลยออกมาในรูปแบบนี้ค่ะ
แถมยังได้แต่งเพลงเองด้วยนะ ไม่มีอะไรที่น่าซาบซึ้งใจมากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะค่ะ

13

ซึ่งเพลงที่มัตเระแต่งมีชื่อว่า からす座 (Karasuza – กลุ่มดาวนกกา) บรรจุอยู่ในไทป์ C เท่านั้น
เป็นเพลงที่มีทำนองสดใสน่ารักม๊ากผิดกับเนื้อเพลง….ติสท์แตกฮิปเต้อและประหลาดชิบหายอะไรไม่รู้ของนาง=_= โคฮารุเป็นคนแต่งทำนองให้และเห็นว่าเอามาให้นางเลือกหลายสิบเพลงเลยทีเดียว มัตเระก็ฟัง ๆ เลือก ๆ ไป แต่สุดท้ายนางก็เลือกเอาทำนองนี้ แค่เพราะทำนองนี้มีชื่อว่า “แมกโนเลีย” ซึ่งเป็นชื่อดอกไม้ที่นางชอบ ……………….พี่คะ พี่เล่นง่ายจังเลยค่ะ……..TvT

ในอีเวนท์ฉลองเปิดตัวซิงเกิลที่โอซาก้า มัตเระก็เล่าเกี่ยวกับการแต่งเพลงนี้ไว้ว่า

 “พอมาลองแต่งเพลงเองดูเป็นครั้งแรกแล้ว สิ่งแรกที่คิดขึ้นมาเลยก็คือ อยากไปขอโทษอาจารย์อากิโมโตะมาก ๆ เลยล่ะค่ะ (หัวเราะ) ตอนนั้นฉันเอาแต่ถามอาจารย์ว่า “เพลงยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ?” ไม่ก็ “ฉันว่าแบบนี้มันยังไม่โอเคนะ” แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกเวลาต้องมาแก้งานเอาจนวินาทีสุดท้ายสุด ๆ เลยล่ะค่ะ ฉันอยากขอโทษอาจารย์จากใจจริงเลยนะเนี่ย (หัวเราะ)”

 

………. ขำ5555555555555555555555555555555555555555555555!!!!!!!

 

นึกถึงคดีตอนเพลง 12 gatsu no Kangaroo ที่นางไปโวยวายกับอากิพีว่านางไม่โอเคกับเพลงนี้อ่ะ อัลไลอะจิงโจ้เดือน12 นางไม่เก็ทเลย นางขอเพลงอื่นได้มั้ย อากิพีก็ยอมแต่งให้นางใหม่ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจด้วยประสบการณ์ของฮีว่าเพลงเดิมเหมาะกว่าอยู่แล้ว แต่พูดไปมัตเระก็ไม่ฟังหรอก เพราะฮีรู้ว่านางหัวดื้อมากก็เลยอยากให้มัตเระเข้าใจด้วยความรู้สึกตัวเอง พอแต่งใหม่ล่ะเอาไปเสนอคุณนายมัตเระ นางก็บอกว่า “เพลงเดิมดีกว่าแฮะ อืม เอาอันนี้แหละ”  #อากิพีอย่าล้องห้าย

 

ไอดอลไรวะ ข่มขู่โปรดิวเซอร์ได้ด้วย ………เธอเป็นใคร ลูกยากูซ่าเหรอ………… TvT

 

ปิดท้ายด้วยเพลง からす座  ที่เราอยากแปลให้ทุกคนอ่านด้วยความภูมิใจ……….
บอกตามตรง เรียนภาษาญี่ปุ่นมาเจ็ดแปดปี เจอยาขมมาเยอะแยะ ยังไม่เคยเจออะไรที่ทำให้สับสนกับชีวิตการเป็นนักแปลขนาดนี้มาก่อน……………..ดะไซ โอซามุยังไม่ยากเท่านี้เลย orz

ใครยังไม่ได้ฟัง มีตัวอย่างให้ฟังนิดนึงนะ >>> http://kashinavi.com/song_view.html?93682
Itunes ก็มีขายนะ ไปค่ะ ไปซื้อ

 


 

からす座 / กลุ่มดาวนกกา

มัตสึอิ เรนะกับชารัน โป รันตัน
เนื้อร้อง : มัตสึอิ เรนะ
ทำนอง : โคฮารุ

 

夜に浮かぶ星の窓たちに声を届けても
ブラックホールを身にまとって 写り込んだ僕だけ

แม้นส่งเสียงทักเรียกเหล่าบานหน้าต่างแห่งดวงดาราซึ่งพร่างพราวยามราตรี
แต่มีเพียงผมคนเดียวที่มีหลุมดำหุ้มห่อร่างและฉายภาพลงในนั้น

 

知らない誰かの写真に写る
見ることのない自分の姿
空に色をつけて 広げて 飛んでけ 飛んでけ

ภาพตัวเองในมุมที่ไม่เคยพบเห็น
ซึ่งประทับอยู่บนภาพถ่ายของใครสักคนที่ไม่รู้จัก
อาบย้อมสีให้ทั่วผืนฟ้า สยายปีกกว้างแล้วบินออกไป

 

カラスの制服 影に隠れて箱にしまわれた
星の中に紛れ込んでもうどれかわからないよ

ชุดเครื่องแบบนกกา ซุกซ่อนอยู่ในเงามืด ปิดสนิทอยู่ในกล่อง
ปะปนไปกับหมู่ดาวจนไม่รู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร

 

記憶の中の大切な写真
僕は見ることはないけれど
君の姿は覚えてられる忘れられないよ

ภาพถ่ายแสนสำคัญในความทรงจำ
ถึงแม้ผมจะไม่เคยเห็น
แต่ผมยังจดจำหน้าตาของเธอได้ ไม่ลืมเลือนหรอกนะ

 

あの日に交わしたナイショの指切り
懐かしい音楽のにおいだ
苦手な珈琲を飲んで猫を撫でる

เกี่ยวก้อยสัญญาเก็บเป็นความลับในวันนั้น
กลิ่นของดนตรีที่น่าคิดถึง
ดื่มกาแฟที่ดื่มไม่ค่อยเป็น ก่อนลูบไล้เจ้าแมวน้อยเล่น

 

止まれに足を重ねてみてはあの歌唄って
出かけられるはずもない場所も考えてはみる

ลองหยุดยืนบนสัญลักษณ์หยุดบนถนนก่อนขับขานเพลงนั้น
แล้วลองจินตนาการถึงสถานที่ที่ตัวเองไม่น่าจะไปเยือนได้

 

ビルの上に見つけたサンタクロース
工事は順調にできますか?
煙突できますか?
君に会えますか?

ซานตาคลอสที่มองเห็นอยู่บนยอดตึก
งานก่อสร้างเป็นไปด้วยดีไหม?
สร้างปล่องไฟได้หรือเปล่า?
จะได้พบกับเธอหรือไม่?

 

夜に浮かぶ星の窓たちに声を届けたら
ブラックホール白い薔薇の蕾がひっそり揺れた

เมื่อส่งเสียงทักไปยังเหล่าบานหน้าต่างแห่งดวงดาราซึ่งพร่างพราวยามราตรี
ดอกตูมของกุหลาบขาวในหลุมดำก็สั่นไหวอย่างเงียบงัน


 

มัตเระเล่าว่า ตอนแต่งเพลงนี้เค้าก็ตั้งชื่อ “กลุ่มดาวนกกา” ในฐานะเป็นชื่อชั่วคราว แต่ชื่อนี้ดันเสนอผ่านเฉย ก็เลย……กลายมาเป็นเพลงนี้นี่แหละ

มัตเระเป็นคนชอบท้องฟ้า ชอบดวงดาว ชอบอวกาศอะไรงี้น่ะนะ แต่ถ้าจะถามว่าเค้าหมายถึงอะไร ทำไมต้องดาวนกกา ดาวลูกไก่ไม่ได้เหรอ เราก็ไม่รู้ค่ะ……………. บางสิ่งบางอย่างปล่อยทิ้งไว้โดยไม่รู้อะไรเลยก็น่าจะดีต่อสุขภาพจิตเหมือนกัน 55555555555555555555555555555555555

แต่ชอบคอสตูมม๊ากมาก น่าร๊าก 😳 (ชุดนะไม่ใช่คน)

 

14

Advertisements